Monte Zoncolan in beeld (italiaanse docu)
Wow, mooie film (helaas in het italiaans) met de hele klim in beeld (ex prof Cassani samen met Ivan Basso) en daarbij ook de nodige info omtrent deze brute klim. Mmm, brengt herinneringen aan mijn eigen klim van de Zoncolan in 2010
1398 ‘views’ op dik een jaar tijd ! Da’s eigenlijk toch best wel mooi nietwaar ?
Om de video nog eens te bekijken klik op de foto…..
Giro 2011 14e et Lienz - Monte Zoncolan
Flauwe beslissing van de jury om het ‘geklaag’ van de ploegleiders om de Monte Crostis te schrappen op te volgen. De renners hadden volgens mij niet zo’n problemen om deze klim,en vooral de gevaarlijke afdaling, te doen maar wel de ploegleiders en mecaniciens. Volgauto’s mochten niet over de Monte Crostis en daarom moesten ploegleiders en mecaniciens bij motards achterop en dat vond men kennelijk toch een beetje te gortig c.q. gevaarlijk. Zeer spijtig want ik had graag deze nieuwe spectaculaire klim gezien.Maar de Zoncolan blijft natuurlijk prachtig om te zien:
Contador op verkenning Monte Crostis, Monte Zoncolan & Gardeccia
Contador laat niets aan het toeval over. Een verkenning vooraf van 3 verschrikkelijke beklimmingen in de Giro hoort er als favoriet nu eenmaal bij, zelfs als er nog sneeuw ligt.
Ook al versta je net als ik geen italiaans, de beelden spreken voor zich:
Fietsvakantie Dolomieten 2010, bewegende beelden
De klim naar Valcroce-Kreuztal:De indrukwekkende klim naar Tre Cime di Lavaredo, de beelden uit ‘89 met Herrera, Fignon en vooral Breukink staan nog op mijn netvlies. Eindelijk heb ik mijn belofte van toen (deze wil ik ook een keer bedwingen) kunnen inlossen:
Ook trots ben ik op het naar boven fietsen (zonder af te stappen) naar de Kronplatz. In de sporen van Pelizotti en Garzelli (klimtijdritten Giro):
En dan was er natuurlijk de ‘ontembare’ Monte Zoncolan, de zwaarste klim in het professionele wielrennen. Hier moest ik er toch af….vooral het middenstuk was een beetje teveel van het goede, een muur van 6km tegen 15% gemiddeld. Niet te doen, zelfs niet met een verzetje van 22x28 !!. Maarrrrr, uiteindelijk ben ik toch boven geraakt. Triomf !
Tenslotte nog de fraaie klim samen met mijn ‘gasten’ naar de Passo delle Erbe vanaf Luson:
Hopelijk volgend jaar weer naar de dolomieten ???
Gelukkig hebben we de foto’s nog…Dolomieten 2010: deel 4 Monte Zoncolan (1750m)
Kronplatz en Zoncolan bedwongen !
Missie geslaagd: De “verovering” van twee Giro d`Italia klassiekers, de Kronplatz en de Monte Zoncolan.
Ondanks hun pas recente historie zijn de Kronplatz (slechts 2x aankomst) en de Monte Zoncolan (3x aankomst) twee monumenten in de wielersport. Zulke aankomsten worden eigenlijk alleen maar in Italie in een wielerkoers opgenomen.
Op 27 juni heb ik met veel acrobatiek de Kronplatz beklommen. Het was niet gemakkelijk om op het “sterrata” recht te blijven, vooral in de steile bochten waar je achterwiel gemakkelijk in het losliggend grind kon wegslippen. Het eerste gedeelte naar de Passo di Furcia (Furkelpass) viel eigenlijk al zwaarder uit dan ik gedacht had met lange stroken van 11-12%. Eenmaal linksaf het smalle paadje in voor de laatste pakweg 5km begon de ellende pas echt. Gelukkig was er op zo’n 2km van de top een passage waar je weer even op je effe kon komen om dan uiteindelijk in de ’ Pantani-bocht nr.1 (alle bochten waren voorzien van borden met foto’s van Giro kampioenen) regelrecht de hemel in te kijken voor de laatste km. Een kilometer langs een, ongetwijfeld rode, ski-piste omhoog tegen een gemiddeld percentage van zo’n 16-17% en pieken tot ver over de 20% ! Gelukkig waren er toch nog her en der kleine ‘plateautjes’ waadoor het vol te houden was.
En dan…..eindelijk boven op de Kronplatz (Plan de Corones) en zonder af te stappen zelfs.
Dat niet afstappen lukte echter een dag later op 28 juni echter niet meer op de Monte Zoncolan.
Slechts 2x eerder gebeurde mij dit al, namelijk op de Alpe di Gesero en op de Männlichen beide in Zwitserland overigens.
Het was best wel balen om al na zo’n 1,5km in het bos te moeten capituleren. Dit is niet te doen, zelfs niet op het aller-allerkleinste verzet (ik dacht 22x28 !!!). Misschien ook wel door de hitte (28 graden) waardoor het zweet in mijn ogen prikte.
Waar je op de Kronplatz dus ‘plateautjes’ had om even bij te komen, bleek de Zoncolan een muur zonder mededogen. Kilometers blijven de percentages boven de 14%. Vergelijk het steilste stuk van de Eijserbosweg…daar duurt dit maar pakweg 200m, hier dus 6km !!!
Regelmatig ben ik na een stukje ‘fietsen’ weer afgestapt, ja zelfs een stukje gelopen maar dit kostte toch ook verrek veel energie. De moed zakte me echt in de schoenen….was ik hier nu 2,5u vanaf mijn vakantieadres naar toe komen rijden met de auto ? Maar goed na een tijdje kreeg de burger toch weer wat moed en heb ik doorgezet. En dan plots….koeien op de weg, een goed teken want dat betekende toch een wat vlakker stuk. En ja hoor, net voordat je aan de tunnels (3 stuks) begon leken de hellingen van zo’n 8% plotseling wel vlak. Na de tunnels dan nog maar eens een kleine kilometer met 4 haarspeld bochten tegen een procent of 11 en toen was dit monster getemd ! Bevrijding en triomf op het brede plateau van de Monte Zoncolan.
Het is inderdaad waar….de Zoncolan is de zwaarste klim die het professonele wielrennen aandoet.
Binnenkort foto’s EN filmpjes !
Giro d’Italia 2010, etappe 15 Monte Zoncolan
