28-5-2012: 62km - 1305m Vipiteno - Passo di Vizze (2255m)
Lange, lange klim gedaan vandaag, de onbekende Passo di Vizze ook wel Pfitscher Joch genaamd die vanaf Vipiteno (eigenlijk vanaf Prati-Wiesen) maar liefst 31km duurt. In die afstand leg je een hoogteverschil af van 1305m met een gemiddelde stijging van 4,2%.
Maar het gaat niet continue omhoog. Vanaf Vipiteno tot het eerstvolgende dorpje Prati-Wiesen is het vrijwel vlak, maar vanaf daar begint de klim toch wel. Eerst nog een procent of 3 maar zodra je het riviertje de Vizze (vandaar de naam van de vallei en de naam van de pas) oversteekt wordt het even wat anders….in de komende 6km worden 403 hoogtemeters afgelegd, dat is 6,7% gemiddeld. Maar er zijn stukken bij van 10%.
Hierna wordt het weer lange tijd vlak, eigenlijk tot aan San Giacomo. De weg blijft dan nog langs de Vizze lopen maar vanaf het moment dat je in het bos de bocht naar links neemt begint de klim pas serieus. Dit laatste stuk is 11km lang waarvan 10km ONVERHARD ! Om tot de pashoogte van 2255m te komen moeten nog 762 hoogtemeters afgelegd worden, dat is dus 6,9% gemiddeld.
Maar het was vandaag niet alleen lastig door de ‘sterrato’ maar ook door het weer. Er was weinig zon en halverwege begon het zelfs te druppelen. Gelukkig zette de vochtigheid niet echt door, alhoewel….een beetje hagel vanaf een hoogte van 2000m maar allez. Het was vooral de wind en de temperatuur die het ‘em deed. Boven op de pas was het maar 6 graden ! En ik, stommerik, had nog mij lange wielerbroek in het appartement laten liggen. Poeh, dat viel tegen, vooral dus de afdaling: koude voeten en handen.
Door het mindere weer was ook het uitzicht boven beperkt, je bevindt je dan trouwens op de grens van Italie en Oostenrijk. Als je die kant omlaag gaat (waar overigens geen weg meer loopt !) kom je in het Zillertal uit, uiteindelijk bij Mayrhofen.
Maar goed…..toch weer een klim van boven de 2000m gedaan en er lag nog aardig wat sneeuw.
Het filmpje van de klim volgt nog……
FOTOREEKS (klik op de pijltjes aan de zijkant van een foto om meer foto’s te zien)
Passo di Vizze - Pfitscher joch (2251m)
26-5-2012: 38,8km -1245m Tubre/Taufers - Pass Umbrail (2501m)
De dag waar ik al sinds eind vorig jaar naar uit had gekeken….26 mei 2012, de giro komt aan op de Passo dello Stelvio, daar moest ik gewoon bij zijn. Ooit, lang lang geleden (in 1989 om precies te zijn) ben ik de stelvio al opgefietst vanuit de klassieke kant (Prato allo Stelvio). Samen met m’n pa ben ik toen afgedaald via de zwitserse kant: Pass Umbrail en juist deze kant had ik nu uitgekozen om naar de Giro-Stelvio-passage te gaan. Maarrrrr, hoe zou het weer zijn, de alles bepalende factor voor een rit over zo’n hoogte (Umbrail 2500m, Stelvio 2757m) ? Gelukkig kwam alles goed…..het weer kon niet beter zijn en zo werd een droom dan toch werkelijkheid….ik stond boven op de Stelvio om naar de giro te kijken, f-a-n-t-a-s-t-i-c-o.
Maar je moet er wel wat voor over hebben. Allereerst 2,5u rijden met de auto. Ik moest namelijk helemaal ‘omrijden’ via Innsbruck en de Passo di Resia want de andere kant op, richting Bolzano en Merano stond helemaal vast met files (pinksterweekend). En dan vervolgens ook nog eens de Passo dell’ Umbrail opfietsen. Gelukkig viel dat laatste reuze mee, ik dacht op een gegeven moment dat ik nog 3km moest gaan tot de top, maar tot mijn verbazing kwam ik een bocht door en….ik was er al ! 13km klimmen tegen 8,5% gemiddeld is toch niet niks, en dan aankomen op 2500m.
En dan de giro….. wat een geweldig spektakel is dan toch. Kleiner maar absoluut fijner dan de Tour ! Prachtig om ene Thomas De Gendt langs zien komen met zo’n voorsprong. Verrassing toch wel, maar achteraf las ik dat Thomas hier heel vaak op hoogtestage kwam en dus de Stelvio al tientallen keren had beklommen.
Tenslotte dan weer omlaag, en ook dat was dit keer feest want over de gehele weg geen verkeer te bekennen, alleen mede-fietsers die ook de Giro bekeken hadden. Zoooeeeeeffff vol omlaag, bochten afsnijden, heerlijk die wind. Mensen, dit was een dag om nooit te vergeten !!
Passo dello Stelvio, passage Giro d’Italia 2012, 20e etappe
deel 2
Passo dello Stelvio, passage Giro d’Italia 2012, 20e etappe
deel 1
De kleinzoon van Alfredo Binda (5x giro winnaar: in de jaren 20/30 vorige eeuw) test de fiets van z’n opa (met sigaar !)
Een mooie herinnering aan mijn Giro bezoek 2012. Foto genomen op de Passo Pampeago (19e etappe)
Passage 20e et Giro d’Italia: Passo dello Stelvio
De mythische etappe…..blij dat ik erbij was !
Passage 19e et Giro d’Italia 2012: Alpe di Pampeago
De tweede passage van de 19e etappe, op 1600m van de finish in Alpe di Pampeago
Passage 19e et Giro d’Italia 2012: Passo Pampeago
De eerst passage van de giro op de Passo Pampeago
25-5-2012: 34km - 1081m Castello Molina - Passo Pampeago (2006m)
“CICLISMO = EMOZIONI”
Het was een geweldige dag, de giro doortocht op de Passo Pampeago en even later (en iets lager), de finish op Alpe di Pampeago.
De auto geparkeerd in Castello Molina di Fiemme, alleen die naam al doet je watertanden ! En ik zat meteen al op de route van de giro.
Na een aanloop van een kilometer of 6-7 begon dan die verschrikkelijk zware klim, allereerst dus naar het inmiddels wel bekende Alpe di Pampeago. 7,7km tegen 9,9% gemiddeld. Uiteraard was ik niet alleen, talloze giro fans zaten al langs de route of waren bezig deze klim te voet en vooral per fiets te doen. En dat is toch wel opvallend….hoe velen hier in Italie zelf met de fiets komen. Ik kan me uit mijn tour bezoekjes in de jaren 80 niet herinneren dat er zovelen de berg omhoog fietsten. Maar ja, de giro trekt naar mijn idee toch meer de echte wielerliefhebbers, mensen die zelf een passie voor het fietsen hebben. In de tour zie je toch vooral veel (buitenlandse) toeristen. Bovendien zijn de fransen in het algemeen niet zo’n fietsliefhebbers.
Wat me ook altijd opvalt is dat velen in het begin mij met een tempo voorbij fietsen waar je een verkoudheid aan over houdt, maar vreemd genoeg zie ik sommigen later mij weer passeren, rara hoe kan dat ? Daar waar ik probeer in mijn eigen tempo de klim in één keer zonder te stoppen op te rijden, zie je de italianen (en die niet alleen !) meer in ‘rukjes’ klimmen. En ja, het is ook voor mij een kick als ik zo af en toe toch iemand weer weet in te halen en achter te laten haha.
De passage over de finish was helaas niet mogelijk, men had alles met dranghekken al afgezet en dat werd dus een stukje over grind lopen via een zij-weggetje langs het parcours. Maar meteen daarna mocht iedereen weer op de fiets verder voor nog eens een 2,5km tot de top van de Passo Pampeago - Reiterjoch. Een nieuwigheid in de Giro, want dit stuk lag nog nooit in het parcours. Op de Google Streetview foto is te zien dat dit laatste deel nog ongeasfalteerd is, maar speciaal voor de giro-passage (en voor alle fietsfanaten die hierna deze klim willen doen) had men dit stuk net van te voren nog even geheel voorzien van een prima asfaltlaag.
Na het wachten en nog eens wachten kon ik de giro eindelijk zien passeren (zie de link naar mijn filmpjes), 2x dus want na de passage op de pas dook iedereen, ikzelf incluis, weer een stuk omlaag om de finish in Alpe di Pampeago te bekijken.
